و چون هست  نیست.

نامانا حجمی ست منفی با عنوان دوم  ِ بهار .  به مانند بهار نامانا و در گذر اما اثرش تا پایان سال دیده می شود و تمام اتفاقات  ۳ فصل بعد سال  بر همین اساس پایه ریزی می شود.

زیرا که بهار به عمق لایه های زمین نفوذ دارد .

پس حجم نامانا به درون زمین نفوذ می کند و به درون حویش می خواند ما را به مانند گردابی از دریای عشق (عشق به زندگی که در عرفان ایرانی  موج می زند)  و به درون خود می کشاند  .

ما را غرق خود می کند که تنها بعد از غرق شدن در این عشق است که می توانیم در آن شنا کنیم و شناور بمانیم .

تنها راهنمایمان در عرفان ایرانی کلام شاعران و عارفان بزرگی ست که در طول قرن ها این مسیر را نشانه گذاری کردند و نشانمان دادند.

شکل این حجم  از درخت سرو ( سرو چمان) گرفته شده و شیوه ی  طبقه بندی لایه ها از موی رگ های برگ درخت چنار الهام گرفته شده است.

دیوار ها ی  هر لایه از یک لایه آینه در ابتدا و سه لایه شیشه در جلو آن با فاصله از هم قرار گرفته که بر روی سه لایه ی شیشه اشعار شاعران  کلاسیک و مدرن ایران با خط نستعلیق و به شیوه ی سیاه مشق (نوعی شیوه ی خطاطی در زبان پارسی) حک شده است.

در میان هر طبقه بر روی سطح آن در مکانهای معینی شیشهای سه لایه باز هم تکرار می شوند اما بدون لایه ی آینه واین کار صویر افراد و بازدیدکنندگان را تکثیر می کند و معنای عرفان ایرانی را متذکر می شود .

هر طبقه به وسیله ی سطح شیب دار به طبقه بعدی خود منتهی می شود  و در نهایت به طبقه هشتم می رسد  و در اینجا فرد در مرکز آینه ها و و تصاویر متعدد قرار می گیرد و بی انتها می شود همه چیز بی پایان می شود.

از طبقه هشتم به وسیله راهروهایی به  خارج از حجم هدایت می شوند و در این دالان ها می توان مجیط هایی مانند کتابخانه سالن تئاتر و یا سینما و کافی شاپ در نظر گرفت.

از خود حجم نیز می توان به عنوان یک گالری روباز برای نمایش آثار هنرمندان استفاده کرد .

در ضمن در کف حجم از نور اقکن های  استفاده خواهد شد تا در شب تصویر اسمان شب همان نقطه را باتاب دهد تا هم برای همیشه زمان اجرای این اثر را از روی حرکت ستارگان یادآوری کند و هم   به مانند آینه ای در برابر جهان کوچکی و عظمت جهان را یاد آوری کند.

قطر این حجم ۲۶۰ متر و عمق آن ۱۶ متر است