ترا ۱۸ نوشتم   کوچک سزاری گانگستر   رسیده از زمانی دور

تنها هوس سرزنش را   مثل سرزنش یک شعر        

 تا هیچ یک از جایشان تکان نخورده اند و خارج نشده اند    کاملش کردم  

بانوت چه لندهوریست با جامی به سبزی پارچه های دامن پوشیده اش

او مثل یک فیلم بود  شبیه اسمش که به یاد داشتم

چه فایده ای دارد موهای سرخ ِ سرخ ِ ریخته بر رویش

کجاست تلفن ؟  که انگشتانم درگیر صفر فرسوده اش شود

تو کوچک سزاری هستی  مقتول شب

تیرگی درهای خرد شده اش را  در کوچه جای می دهد

و باز هم می گوید در حکایت گیسوان رها

برگردان:مازیار فلاح پور