همه تنم مجروح آوای توست

 

که (ز) هنگام

 

نامم می گزی

 

به دندان و زبان

 

آه که باقیست

 

هنوز نخاع

 

بسملم کردی!

 

مرهم و زخم و  زخم و مرحمی!

 

 

 

*     *      *

 

همه مقداری ریه از توست

 

آن زمان

 

که خالی زخود ست  و  پر از تو

 

و تو را

 

به انتظار،

 

هوای تو را به پی گشت هر نفس

 

تصنیف می کند

 

 

 

*    *     *

 

به قلب  زمینی و

 

زمین به آرزوی تو

 

تعویض ِ محور می کند

 

تا بیایی و بیابی

 

سبزه های  خفته را

 

که به سرما

 

رویای لطف ِ نسیم ِ تو را

 

تمرین ِ آغوش می کنند

 

 

 

 

*    *    *

 

چون قاطعیت ِ مرگ

 

ناظری بر من و مسلم و گم

 

وتسجیل می کنی

 

ظریفانه

 

ارتباط مرگ و عشق

 

 

چشمانم

 

پی – پی ِ تو می زنند

 

آه که دیدارت

 

دو خورشید ِ داغ ِ سیاه

 

دو قیر نشان ِ آهوانه

 

(که همه می سوزم از او )

 

 

*    *     *

 

ک ِ از بزرگی بهارت نمی کاهد

 

همان که به انتهای  عشق ِ من نشسته

 

بهار ِ من

 

دلت

 

بی تاب ِ رنج و

 

رنج  ِ مردم – مردم ِ تماشا نشسته به رنج  ِ تو-

 

ای همه نشسته مردمم

 

به تماشای دیدارت

 

خرامیدن و ناز را

 

الفبای معنی شدی

 

بهار

 

که جهان به تکرار ِ یاد ِ تو

 

آموخته سرو را

 

و چمانده گردنش

 

به پیش ِ پای تو

 

آهوانه بهار را  چاووش می کنی (پانزده روز پیش ترک)

 

و زمین به پی گرد ِ تو

 

مدار می فرساید

 

به گرد ِ خود

 

 

 

*     *     *

 

به حدوث ِ کلمه نمی گنجی

 

نه حدود ِ کلمه بر تو جاری

 

که کلمه

 

بازی می کند و

 

حادثه بازی

 

نه!

 

 

تو تام ِ نفس ِ من

 

که قلب را

 

به تصلیب ِ دو کلام  ِ عشق و ایثار

 

تکرار می شوی

 

 

مغروق ِ نگاهت

 

در دو شب ِ  - دورخورشید-

 

 

 

*     *     *

 

و گردش ِ گیهان

 

تو را می جورد

 

به گردش ِ بی سبب

 

که گیهان را سببی

 

و همه  جهان

 

زنده به نام ِ تو

 

به یاد ِ تو

 

 

۲۰۰۸/۶/۲۶

یک نقش رای در رای به نقش!

برای ثبت رای خود از تاریخ۱۶/۶/۲۰۰۸ به این آدرس مراجعه کنید

۱

 

 

او روان گشته،روان

 

او روح دو خرس مجاور

 

به ردپای یکدگر،قلمرو همدگر

 

و اوج درختان

 

کاج دامنه

 

به رسوبِ  یکی در میان

 

از همانجا که قلمرو دشت

 

چشم می اندازد به کوهپایه

 

 

به این ترتیب

 

دو خرس

 

نه مجرای یکدگرند و نه وحشی

 

بل اعتبارند

 

به سرمای آغار

 

که خواب ِ مطمئن

 

دشت را به سر کشد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۲

 

 

اینجا اثر است

 

اثر شروع من بر کاج

 

و ترس تو از کاج

 

نه دشت -  نه کوه - نه کوهپایه و چشمه رود

 

هیچ!

 

از این به بعد

 

به زمین پایت

 

نچرخد زمین

 

 

 

 

 

۳

 

 

 

صدها هزار کارگر اینجا

 

پرّان ِ {زوزوزوزوزوزوزوزوزوزوزوزوزوزوزو

 

مادر ِ بی رحم!

 

آغشته ی شهوت و شهد ِ کودک

 

تاب ِ شهوت و درد ِ تولد

 

سرک کشان به هر خانه ای

 

تقسیم ِ کودکان ِ دشت

 

تاراج ِ تو

 

این قلمروِ  دشت

 

به ردّ ِ بو کارگران را می پراکند

 

 

۴

 

 

 

محیط ِ مقعر

 

به اعوجاج و کزّ ِ گوشه هایش

 

کنج را می گیرد

 

و تپه ها به زیر ِ خود نقب  می زنند

 

آه تپه ها ،

 

آه ماهوری های یکسو!

 

چه تاقدیسی ازتان

 

به زمین

 

دهن کرده کج!

 

 

 

 

۵

 

 

تو راست می گویی

 

بعضی اوقات انسان می شوم و نعله های زمین را

 

پا به بر     فشرده دوال

 

به پایه هاشان رسیده بر

 

بَه ! چه خداوندگاری لمیده اینجا!

 

با کپلی ترد و چاق

 

سوراخ ، سوراخ

 

ز  نرینگی ِ فرزندان ِ آسمان

 

مرزهای خود را به قرینگی

 

- دشت و کوه -

 

ریش می جنبانند

 

 

 

 

۶

 

 

 

 

یک روح ِ من گره ی زمین

 

تا گره ها دریا

 

گرو ِ زمین

 

تا اثیران ِ خاک

 

درک ِ قلم ِ تلخ ِ ریشه ها را

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۷

 

 

 

دو پهلوان

 

دو مماس

 

دو زمین گردان ِ پهنه

ب

ه رد ّ ِ { زوزوزوزوزوزوزوزوزوزوزوزوزو

 

طی ِ مرز ِ بو به کارگردانان ِ شهوت

 

نقب ها اما

 

به زیر

 

گسترش می روند

 

خاک را

 

 

 

 

۸

 

 

 

 

تو شخم می زنی  و شیار می کشی

 

هر چه به رو

 

تلاش ِ فساد می کند ،

 

به زیر ،

 

لذت ِ ضعف می شوند

 

به رفع

 

 

عاج بر خاک

 

ترشح به خاک

 

عاج را مرطوب می کند

 

کپل ِ ترد

 

مهمیز می خورد

 

و جامعه ی کوچک

 

حیای خویشاوندان ِ بزرگ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۹

 

 

 

 

مرطوب و گس و ترد

 

تاقدیسی ها

 

تا کوهان ِ بلند

 

سرکشد از جوامع  بزرگ

 

چون کوهپایه ها

 

آماس ِ موجند

 

بر دشت ِ کپل

 

 

 

 

 

 

۱۰

 

 

 

هر آنجا

 

که بر دشت می لغزد

 

خاکستر ِ ارواح